dinsdag 13 juli 2010

Voetbal & Visum

 
Ha, Zijn jullie de WK shock doorgekomen en is het al tijd om te vieren dat we wel in de semi-finals zijn gekomen?

hier met vele afrikanen en wat NL-ers gekeken, was gezellig!
Iets minder tofs: Doordat we de regelen hebben verbroken dat we ee bussinessvisum moesten aanvragen om te werken, en wij allemaal een touristenvisum hebben, worden we ontztttend hard aangepakt door de ImmigratieDienst.

Het is ons verboden om te werken in Ethiopisch. Ook het congres is werk. We zijn dus nog in Addis. Nu proberen we via de ambassade en het ministerie van water iets te regelen.

Tot die tijd werken we aan ons geduld: We hebben slechts een touristvisum en worden waarschijnlijk goed in de gaten gehouden.
We kunnen dus simpelweg niet aan de slag! 
 


zaterdag 10 juli 2010

Bericht uit 2002


Het is nu 2 juli 2002. Toch leef ik hier niet in het verleden. Ethiopie heeft een Juliaanse kalender. Ook is het nu 9u `s avonds, terwijl we net hebben gelunched en de zon nog volop schijnt. Om het te verhelderen: Ethiopie heeft ook een ander tijdsysteem. Omdat ze vlakbij de evenaar liggen duurt een dag ca. 12uur. Dus hebben ze de klok erop aangepast: Om 12uur gaat namelijk de zon op en om 12 uur gaat de zon weer onder. Heerlijk om pas om 12u opstaan!

Even een stapje terug. Afgelopen donderdagochtend ben ik via Istanbul naar ኣዲስ ኣበባ (Addis Abeba) gevlogen, dat op 2300 m hoogte ligt. Spannend en een reis vol met leuke gesprekken. Ik leerde onderweg al veel over Ethiopie o.a. over de problemen rondom de massale bevolkingsgroei.

Het klopt, de koffie is hier heerlijk. Het weer is voor mij prima (regentijd! :). Een goede tijd voor de schoenpoetsers hier. Met ca. 25 graden, kouder dan bij jullie denk ik?
Voor sommige Ethiopiers winterjassen weer ! Heb al kennis gemaakt met de Ethiopische bureaucratie, daarover vast meer. Voelde me energiek, actief geweest met ons veldonderzoek voorbereiden. En vanmiddag wazig, dus even rustig aan doen. We zijn nu met z`n vieren (2 studenten en hun begeleider van de VU/IVM), da`s gezellig. Maandag vertrekken we naar het zuiden. Het wordt een toffe mix van onderzoekers, zowel Ethiopisch als Nederlands, van NGO`s (niet-governmentele organisaties), universiteit en een adviesbureau. Zowel sociaalwetenschappers als hydrologen gaan mee, zo worden allerlei vakgebieden gecombineerd. Ik besef me dat ik nog niet heb beschreven waar we onderzoek naar gaan doen. Dat komt nog !

Dit is waarschijnlijk het beste internetcafe van heel Addis. De verbinding werkt. En "Heal the World"  van Michal Jackson staat op.. ondertussen is t confronterend hoeveel mensen er bedelend langs lopen en op straat slapen (in de regentijd hebben ze zich in plastic gewikkeld) ....

Fijne zomerdagen !

PS. Kan deze website niet openen, maar vermoed dat ik er wel een bericht plaatsen. of is de overheid me aan het blokken?

donderdag 8 juli 2010


... Op naar Ethiopië. Het dorp Yabelo, bijna in Kenia, wordt de uitvalsbasis voor de veldbezoeken!

maandag 21 juni 2010

It`s all about RAIN...

De organisatie waar ik voor werk: en hier draait het om.

vrijdag 11 juni 2010

“Droge Voeten, Schoon Water”

Iets met dijken, riolering, grondwater, zwemwater, sloten en rivieren... Wie weet er nu nog wat de waterschappen precies doen? En waarom zijn er nou speciale waterschapsverkiezingen? Waterschappen zijn een soort ondergedoken kindje, en proberen zich de laatste tijd in de kijker te spelen, voordat ze worden opgeheven!

Inmiddels werk ik ruim een jaar voor het Hoogheemraadschap van Rijnland, en help mee aan het voorkomen van wateroverlast en droogte, verzilting (zout worden) van het water, het voorkomen van verdere bodemdaling e.d. Specifiek werk ik aan een studie naar wateroverlast in de bloembollenstreek. Daar spelen de grote (economische) belangen van de bloembollentelers. Tulpen, ons exportproduct en toeristische trekpleister, komen daar immers vandaan. Gemalen en molens (jawel, daar heb je ook de molens, die er alleen soms voor toeristen lijken te zijn) helpen met het uitmalen van het water in de polders, maar dat is niet altijd genoeg bij de hevige stortbuien, en stromen de sloten over. Dan moeten we andere oplossingen bedenken.

Minstens 800 jaar oud

De geschiedenis van het waterschap gaat al zeker 800 jaar terug. In het Rijnland begon de zorg voor `droge voeten´ al 800 jaar geleden, met een illegale dam in de Oude Rijn. Oorspronkelijk zorgden alle boeren zelf dat hun stukje land droog bleef. Elke boer zorgde bijvoorbeeld voor het onderhoud van de dijk dat bij zijn weiland stond. Maar wat als de buurman de dijk niet goed onderhield en er een scheur ontstond? Juist, dan overstroomt jouw land ook. Kortom, men moest wel gaan samenwerken. Vrijblijvende samenwerking leidt soms tot niets, dus er kwamen functionarissen met gezag om het onderhoud van de waterstaatswerken in de gaten te houden. Ook mochten ze belasting heffen om het bekostigen. Zo ontstonden de eerste waterschappen. Een zware verantwoordelijkheid, ze konden immers hele stukken land laten onderlopen. Door fusies zijn er nu nog ca. 27 waterschappen in Nederland.

Uniek in de wereld

Waar denken buitenlanders aan bij ons Nederland? Aan molens, klompen, tulpen, coffeeshops…en de waterwerken misschien. Water en vrijheid (brede visie) spelen een grote rol in dat beeld. Vertel buitenlanders dat Utrecht aan zee ligt als we zouden stoppen met pompen van water naar de zee, en hun oren klapperen. Sommige vinden het zo bizar dat miljoenen mensen onder zeeniveau wonen, dat ze ook geloven dat we houten klompen dragen zodat we op het water kunnen lopen.

Ook de waterschappen zijn uniek in de wereld. Bijzonder aan de waterschappen is dat ze zich uitsluitend met regionaal waterbeheer bezighoudt en een eigen belastingheffing kent, een zogenaamde functionele democratie. Daardoor hoeven we geen afweging te maken tussen bijvoorbeeld de renovatie van een gemaal of het bouwen van een nieuwe school. Onderwijs scoort doorgaans in de politiek en maatschappelijk toch beter. In andere landen, waar het waterbeheer is ondergebracht in de algemene democratie, geprivatiseerd dan wel versnipperd is en geen eigen belastingdomein kent is goed waterbeheer dan ook vaak het kind van de rekening.

Opheffen dan maar?

Bij de bezuinigingsrondes horen we dikwijls dat de waterschappen opgeheven moeten worden. Zullen we het werk van de waterschappen onderbrengen bij de provincies? Bij de waterschappen werken nu ca. 10.500 mensen, oftewel 1% van het totale ambtenarenapparaat in Nederland. Hier zijn dus niet zoveel kosten te besparen.

Ik kan me voorstellen dat taken op het gebied van waterkwaliteit (van belang voor de natuur, de leefomgeving, boeren en bijvoorbeeld zwem-en viswater) door de huidige rechtse partijen wordt ingeperkt. Echter, in Nederland zal de strijd tegen het water blijven bestaan. Kijk maar naar onderstaande kaartjes, die laten zien wat er gebeurt als Nederland geen dijken zou hebben. Om Nederland boven water te houden -zeker in tijden van zeespiegelstijging- is kennis, investeringen en onderhoud nodig. Anders rest als oplossing: De kustregio naar de Veluwe te verhuizen. En aan de mensen die dat niet willen, geven we houten klompen om op het water te lopen.

Nederland beneden zeeniveau(blauw) (bron: Rijkswaterstaat)

Gebied dat regelmatig zou overstromen, als Nederland geen dijken had (bron: KNMI)

woensdag 2 juni 2010

maandag 30 maart 2009

EVERY HAPPY END IS A GOOD BEGINNING -loesje


Namaste!
 
Negen maanden geleden boekte ik op het internet een vliegticket: van Brussel naar Mumbai en een half jaar later van New Delhi terug naar Brussel. Het was toen een muisklik waarmee het geld van m`n bankrekening werd afgeschreven. Nog wel een snel telefoontje naar Mau: "Zal ik t echt doen?" Geen annuleringsverzekering. Geen concrete plannen van wat ik daar in Azie zou gaan doen...  
 
24 maart 2009. Samen met de pelgrims en enkele toeristen loop ik vrolijk en ook een beetje emotioneel een laatste rondje rondom de Boeddhistische stupa in Kathmandu (Nepal). Genietend van de vredige sfeer, de drukte, terugdenkend aan afgelopen maanden en de mooie plekjes. Ik ben me weer even bewust van de vieze lucht gevuld met stof en uitlaatgassen, wierook en urine. De vieze lucht waar ik gewend aan ben geraakt. Het meisje achter de bar van mijn favoriete Tibetaanse restaurantje begint te lachen als ik -voor de laatste keer- nog wat bij haar bestel. Terwijl ik wacht op de "momo`s" (groentendumplings) vertelt het meisje dat haar ouders nog in Tibet wonen. Ze heeft hen laatst -na 13 jaar!- slechts een uurtje aan de grens van Nepal met China gesproken. Want zij is gevlucht en heeft geen Chinees paspoort, maar slechts een Indiase vluchtelingenpas. Een heftig verhaal.  We kletsen verder, we vertellen elkaar over onze leventjes. Als ik wegloop realiseer ik me dat het dit soort gesprekjes zijn die voor mij het reizen boeiend maken.
 
Terwijl ik wacht op het vliegtuig, maak ik een lijstje "waarom het fijn is om terug naar huis te gaan", met als bedoeling mezelf te overtuigen. Voorlopig hoef ik -na 10.000 keer- niet meer de oervervelende vraag te beantwoorden "Where are you from?", kan ik straks weer kleding met blote schouders en knieën dragen, en is het klimaat wat gematigder waardoor ik weer lekker kan sporten. En natuurlijk familie en vrienden zien. Al snel ontstaat daarnaast een lijstje "waarom ik liever verder wil reizen", dat stiekem veel meer punten bevat, maar waar ik kleiner schrijf. Naast de standaard dingen als mensen en hun gebruiken leren kennen staat er "met z`n allen met je handen eten", "mezelf in bussen proppen en dan lachende blikken uitwisselen met medereizigers" en "de WCs zijn zo uitdagend ;)".
 
Het vliegen is voor mij een mix van schuldgevoel (CO2 uitstoot) en (onterechte) vliegangst. Als ik m`n handbagage pak om uit het vliegtuig te stappen volgt er nog een korte, maar typische conversatie met een Indiër, de interactie die ik zo leuk vind. Omdat t de voorlopig laatste is, besluit ik t op te schrijven. Een meneer Singh (dat hij Sikh is, dus waarschijnlijk Singh heet is te zien aan zijn mooie bordeaux rode tulband) die achter me staat vraagt nieuwsgierig: "How tall are you?" Hierop raken we raken in een kort gesprekje verwikkeld over reizen. Meneer Singh geeft me als wijsheid mee dat iedereen aardig is zolang je een bepaalde afstand/respect bewaard. We wensen elkaar t beste en gaan ieder weer onze eigen weg
 
 Na een hele lange reis wandel ik in Brussel het vliegtuig uit: "Amai! " Zomaar wat observaties:
  • Wat glimt de vloer, wat is het plafond hoog, heel hoog. En de winkels groot.
  • Wat zijn de mensen blank (een beetje beangstigend voor een moment)
  • Wat is iedereen stijlvol gekleed (wel een beetje saai in al dat grijs en zwart). Ik zie veel horloges en echte gouden en zilveren sieraden, dat me doet realiseren dat wat ik in India zal vaak erg nep was, maar dat viel niet op omdat iedereen het droeg.
  • Van de eerste personen met blauwe ogen, kan ik mijn ogen niet afhouden!
  • Ook zie ik zoveel interactie tussen mannen en vrouwen in het openbaar, ze raken elkaar aan, zelfs als ze niet eens partners zijn!
  • Veel spijkerbroeken, die vind ik eigenlijk ook veel beter staan bij de meeste Westerlingen dan bij Indiërs.
  • Het typische harde gelach van Nederlanders hoor ik boven alles uit.
  • Veel mooie mannen, maar wat hebben ze allemaal in hun haar? Gel, waarmee ze hun haar juist omhoog vegen? En de helft van de vrouwen lijkt haar haar te hebben geverfd.
Ach, en zo is er nog veel meer. Terwijl ik doodmoe in de bus naar huis lig bekijk ik de helder blauwe lucht met witte wolken. En t gras is groen. In Nepal had het zo lang niet geregend dat de hemel er uit zag als een witte waas en de planten verdord waren. Gebouwen hebben veel glas. Ik zie een bordje "pas op, slecht wegdek", maar zie geen slecht wegdek.
 
t Is geweldig om vrienden te zien. Op de bank met thee. Kletsen over hoe we de wereld nu echt kunnen verbeteren, over jongens. De warmte.   !!!!!!!!!!!!! ONBESCHRIJVELIJK !!!!!!!!!!  (dus dat doe ik ook niet :P)
 
Alsof ik opeens terug ben gezet in deze wereld. Stilte en leegte. Op straat is t stil. Ik kan hier ongemerkt rondlopen. En m`n agenda is leeg. Ik weet dat ik plannen moet maken. Een baan vinden. Iets doen met m`n idealen. 
 
Met dank aan alle Indiers, Japanners en Nepalezen die zich hebben opengesteld voor mij. Alle couchsurfers voor hun gastvrijheid. De gezelligheid en tips van medereizigers. Mijn familie. Neha, die ik altijd mocht bellen. Raj die de ambulance regelde om uit Mahendranagar te vluchten en zijn gezellige familie en vrienden. Natuurlijk meer dan iemand anders Mau ondanks alles, en jou die dit nu leest ! Een klein berichtje kan zoveel doen als je ver weg bent. Mijn dankbaarheid is bergen groot, dat ik dit heb meegemaakt. Mocht je plannen hebben om naar India te gaan, dan ben ik zeker bereid om onder het genot van een kopje kraanwater of echte koffie het nodige te vertellen.
 
 
 

vrijdag 20 maart 2009

Nog maar 4 dagen in Azie !!



Hi allemaal,

Nog maar 4 dagen in Azie !!
What to say...
Ik wil nog niet terug! Al heb ik wel onwijs zin om weer met vrienden/familie -die ik langer dan vandaag ken- te kletsen!

Nepal heb ik weer heel anders ervaren dan India. Het type reiziger is duidelijk anders (ouderen, meer vrijwilligers die langere tijd op een plek wonen), ander eten (eentoniger) en meer Tibetaanse invloeden. Ook vind ik Nepal armoediger. Het is veel vriendelijker op straat wat prettig is.
Reizen gaat hier vooral niet vanzelf, terwijl dat in India soms wel t geval leek...Of komt het doordat ik soms met m`n gedachten al in Nederland ben en soms liefdesverdriet voel. Of het wazige uitzicht doordat het hier lang niet heeft geregend en de lucht benauwd &stoffig is (wat lange wandelingen niet zo aantrekkelijk maakt). Soms lijkt het alsof je op een laag poeder loopt, zo stoffig is het! [reistip: Hou rekening met het jaargetijde als je je reis plant!] Of gewoon omdat het gezellig is rondom het guesthouse. Heb m`n Nederlands alvast een beetje geoefend, want ik zit toevallig met vrij veel Nederlanders in een guesthouse.Geniet nog van een laatst relaxte dagje in Pokhara, o.a. lekker lezen, kletsen, laatste souveniertje gekocht, zo meteen yogales en uiteten met een stel vrijwilligers en een coassistent...

Als ik aan Nederland denk, merk ik dat ik het heel erg spannend vind om terug te gaan (bijna enger dan vertrekken). Kan je je dat voorstellen?
Kwam net een meisje tegen dat een jaar heeft gereist en volgende week teruggaat. We herkenden erg veel van elkaars gevoel om terug te gaan...
Donderdag ben ik weer in Utrecht!

woensdag 11 maart 2009

De wegblokkades en rellen gaan door, ik vlucht weg...

Even een korte (!) samenvatting van afgelopen week. Er mochten geen motorvoertuigen rondrijden en er werden steeds vaker uitgaansverboden ingesteld. Het traangas hing in de lucht. Na 4 dagen was er een kleine kans om met een bruidsauto mee te gaan, die worden namelijk wel doorgelaten! (omdat het huwelijk hier zo belangrijk is) Maar helaas... hij ging aan onze neus voorbij...
 
Toch lukte het de volgende ochtend wel om naar een stadje te gaan waar het minder onrustig was. Een gewone auto of riksha zou te gevaarlijk zijn, maar het was een Nepalees gelukt een ambulance te regelen! Jippie. In het stadje waar ik aankwam, zou ik evengoed voorlopig niet weg kunnen, omdat de hoofdweg geblokkeerd was, maar er zouden minder rellen van studenten zijn/geen uitgaansverboden en ik mocht bij het gezin van Raj, de Nepalees die ik had ontmoet slapen!
 
Het lukte ons zelfs -omdat ik buitenlander ben- om toestemming te krijgen om met een motor de bergen in te trekken! Met onze permit op zak en een plakaat "researcher" op de motor geplakt lieten ze ons door de blokkades :) Daarna kwamen we in het prachtige berggebied. Het was lastig brandstof te krijgen op de zwarte markt, maar dat kwam goed. De Nepalesen die ik had ontmoet waren super gastvrij.
 
----------------------------------------------------
 
<< Op het ene moment kun je bijna niet over straat vanwege de stakingen en op t andere moment kun je niet over straat omdat je onder vuur wordt genomen met water en verf! >>
 
Gisteren was t namelijk Holy. In Kathmandu wordt IEDEREEN bekogeld met verf en water. Zie de foto van een van de toeristen in t hotel waar ik sliep :P

Country crippled

For 10 days now, Nepal has been paralysed by a general strike that has not just affected half the population that lives in the Tarai, but also the rest of the country that depends on essential supplies passing through the plains. (..deleted..) source:Nepali Times

Met `n motor de bergen in


Jippie, toestemming om als "researcher" twee dagen de bergen in te trekken. O, nee voor de Nepalezen waren dit geen bergen maar slechts heuvels :) Bergen zijn eerder tussen de 2500 en 8000 meter hoog ;) Hoewel ik twee dagen lang met 5 mannen optrok, voelde ik me -in tegenstelling tot ontmoetingen met veel andere mannen- best op m`n gemak, hun behulpzaamheid, humor en attentheid was erg fijn (alvast mineraalwater voor mij vragen bijvoorbeeld). Wel had ik het gevoel dat ik de juiste manier van bedanken niet gebruikte, want degene die het geregeld had bleef maar vragen om bedankjes, waardoor ik me een beetje vreemd voelde. Het viel me op dat als ze een vriend tegenkwamen en hem aan me voorstelden ze altijd een paar goede eigenschappen/prestaties van hem noemden. Dat vond ik wel mooi! Ik besloot die taktiek ook toe te passen :P dus niet persoon X zelf bedanken, maar juist tegen zijn vrienden zeggen waar persoon X bij was, hoe vriendelijk X voor me was geweest... Weet weinig over de Nepalese cultuur wat dit betreft, maar t leek te werken :P De sfeer kwam er steeds meer in, opluchting toen de brandstofproblemen (gebrek aan brandstof... via via via, op de zwarte markt een litertje regelen, voor even konden we voort) waren opgelost en een ticket naar Kathmandu voor mij geregeld was, zodat ik wist dat ik over een paar dagen weer verder kon. Het wat heerlijk om alweer bij een gezinnetje langs de motorweg lekkere rijstepap of chai te drinken... en ondertussen t mooie uitzicht met mooie bomen.... :D

In beeld:"Happy holi, may your life be full of colours"

--
----

maandag 2 maart 2009

Nepal: 3 dagen in een grensstadje...

Hee allemaal, Dr is weer vanalles gebeurd: Hebben jullie nog verzoekjes van waarover je iets wilt horen? (weet eigenlijk niet zo goed wie dit leest...). Over Japan hebben Mau en ik nog een heleboel te vertellen +foto`s, het was echt super! En gezellig ! Vooral t duiken was vet! :D Heb daarna een paar dagen in Delhi rondgehangen in/rond t thuis van een koppel van in de dertig, via couchsurfing. Eigenlijk was er geen reden om in Delhi te blijven, het is heet, vies en ... er is zoveel afzetterij bhhh! (voorbeeldje: een riksharijder die me een 3/4 uur rondreed om me daarna bij het beginpunt af te zetten en de bus te wijzen die ik moest hebben, omdat het veel te ver was om naartoe te rijden). Maar de sfeer in t huis waar ik verbleef was relaxed en ik kon m`n heartsorrow `n beetje verwerken (`t is uit!). De jongen vertelde grappig absurde moppen over Siks :P. Er was ook nog een andere CS-gast, die uit UK was komen fietsen. De 2e avond werden we uitgenodigd om mee te gaan naar een Indiase bruiloft. Wow, dat was juist iets dat ik nog graag wilde meemaken! Ben nu in Nepal ! Weet niet of het verzenden van deze blog gaat lukken, want de internetverbinding is wankel. Het kostte wat moeite om van Delhi naar Nepal te reizen, misschien doordat ik een relatief kleine grensovergang heb gekozen. Eerst eindeloze uren door stedelijk gebied (damn, het noorden van Delhi is er nog slechter aan toe dan t zuiden), daarna verschillende trage bussen. In een stadje waar ik sliep waren alle hotels vol doordat het "wedding season" is, de maand waarin er veel mensen trouwen, ook was m`n Indiase geld onverwachts op, kon ik geen ATM vinden en kreeg ik iets te veel verzoekjes om vrienden te worden of massages te krijgen. Toen ik voor de grens in een volle riksha een hyperactief Indiaas meisje sprak en daarna met een lachend Indiaas gezin (+zakken vol rijst(?) en 2 stoelen) op een paardenkar de rivier naar de grens overging was ik dat allemaal weer vergeten. Na 2 dagen in de bus ben ik in Nepal, jippie. Kijk ernaar uit om 2 Nepalese Loesjes te ontmoeten en de bergen rondom Pokhara in te trekken... Vanochtend vertelde de hoteleigenaar me echter dat er een busstaking was. Als hij een Indier was geweest had ik er niks van geloofd, maar deze man leek oprecht.'Ach', dacht ik, 'dat is vast een truc om me langer in het hotel te houden'. Ik wilde het niet geloven, dus ik pakte evengoed m n backpack in...Shit, nu blijkt inderdaad de enige hoofdweg naar het westen voor 3 dagen te zijn geblokkeerd. Het heft iets te maken met armen/daklozen die eisen dat de Maoisten in de regering voor hen opkomen, zoals de Maoisten beloofd hadden. Maar er is meer aan de hand, want ook de studenten van het stadje waar ik nu zit zijn aan t staken, aan het rellen met de politie en gister was er een groot vuur. Ze pleitten voor een universiteit in de stad. Alle winkels zijn gesloten. Mensen wandelen een beetje doelloos op straat. Bij de grenspost heb ik nog even gevraagd of er speciaal gevaar is voor buitenlanders, en ze zeiden van niet, alleen dat het gevaarlijk is om de blokkade te passeren. Dus ik blijf hier nog even :S. Er is hier verder weinig te doen, op een praatje hier en daar maken na (wel aardige Nepalezen ontmoet!). Ben alleen een beetje ongeduldig omdat ik weet dat ik nog maar ongeveer 3 weken in Nepal heb (verwend he?! ;)) Ging vanochtend nog wel met de zoon van de hoteleigenaar waar ik slaap achterop de motor naar de 1 naar langste brug van Azie, eng, maar wel boeiend. t Is bloedkokend heet, dus niet lekker om erop uit te gaan... Heb net bij een hotel aangeklopt met aardige eigenaren en zit nu in hun kantoor achter de computer... Oh, moet nu stoppen, hoor gepiep, dat betekent dat de electriciteit zo uitvalt! Liefs uit Nepal! (en volgende keer heb ik wrs meer meegekregen van de Nepalese cultuur) Vanya

Foto s Zuid-India

Tijdens het rondreizen in Zuid-India (>2maanden geleden) ontmoette ik een groepje jongeren, die een beetje leken op SIB-Natuurlijk. Ze waren nu in een weekendje in de bergen.
Vorige week stuurden ze me deze twee foto s nog: