Nepal: 3 dagen in een grensstadje...

Hee allemaal, Dr is weer vanalles gebeurd: Hebben jullie nog verzoekjes van waarover je iets wilt horen? (weet eigenlijk niet zo goed wie dit leest...). Over Japan hebben Mau en ik nog een heleboel te vertellen +foto`s, het was echt super! En gezellig ! Vooral t duiken was vet! :D Heb daarna een paar dagen in Delhi rondgehangen in/rond t thuis van een koppel van in de dertig, via couchsurfing. Eigenlijk was er geen reden om in Delhi te blijven, het is heet, vies en ... er is zoveel afzetterij bhhh! (voorbeeldje: een riksharijder die me een 3/4 uur rondreed om me daarna bij het beginpunt af te zetten en de bus te wijzen die ik moest hebben, omdat het veel te ver was om naartoe te rijden). Maar de sfeer in t huis waar ik verbleef was relaxed en ik kon m`n heartsorrow `n beetje verwerken (`t is uit!). De jongen vertelde grappig absurde moppen over Siks :P. Er was ook nog een andere CS-gast, die uit UK was komen fietsen. De 2e avond werden we uitgenodigd om mee te gaan naar een Indiase bruiloft. Wow, dat was juist iets dat ik nog graag wilde meemaken! Ben nu in Nepal ! Weet niet of het verzenden van deze blog gaat lukken, want de internetverbinding is wankel. Het kostte wat moeite om van Delhi naar Nepal te reizen, misschien doordat ik een relatief kleine grensovergang heb gekozen. Eerst eindeloze uren door stedelijk gebied (damn, het noorden van Delhi is er nog slechter aan toe dan t zuiden), daarna verschillende trage bussen. In een stadje waar ik sliep waren alle hotels vol doordat het "wedding season" is, de maand waarin er veel mensen trouwen, ook was m`n Indiase geld onverwachts op, kon ik geen ATM vinden en kreeg ik iets te veel verzoekjes om vrienden te worden of massages te krijgen. Toen ik voor de grens in een volle riksha een hyperactief Indiaas meisje sprak en daarna met een lachend Indiaas gezin (+zakken vol rijst(?) en 2 stoelen) op een paardenkar de rivier naar de grens overging was ik dat allemaal weer vergeten. Na 2 dagen in de bus ben ik in Nepal, jippie. Kijk ernaar uit om 2 Nepalese Loesjes te ontmoeten en de bergen rondom Pokhara in te trekken... Vanochtend vertelde de hoteleigenaar me echter dat er een busstaking was. Als hij een Indier was geweest had ik er niks van geloofd, maar deze man leek oprecht.'Ach', dacht ik, 'dat is vast een truc om me langer in het hotel te houden'. Ik wilde het niet geloven, dus ik pakte evengoed m n backpack in...Shit, nu blijkt inderdaad de enige hoofdweg naar het westen voor 3 dagen te zijn geblokkeerd. Het heft iets te maken met armen/daklozen die eisen dat de Maoisten in de regering voor hen opkomen, zoals de Maoisten beloofd hadden. Maar er is meer aan de hand, want ook de studenten van het stadje waar ik nu zit zijn aan t staken, aan het rellen met de politie en gister was er een groot vuur. Ze pleitten voor een universiteit in de stad. Alle winkels zijn gesloten. Mensen wandelen een beetje doelloos op straat. Bij de grenspost heb ik nog even gevraagd of er speciaal gevaar is voor buitenlanders, en ze zeiden van niet, alleen dat het gevaarlijk is om de blokkade te passeren. Dus ik blijf hier nog even :S. Er is hier verder weinig te doen, op een praatje hier en daar maken na (wel aardige Nepalezen ontmoet!). Ben alleen een beetje ongeduldig omdat ik weet dat ik nog maar ongeveer 3 weken in Nepal heb (verwend he?! ;)) Ging vanochtend nog wel met de zoon van de hoteleigenaar waar ik slaap achterop de motor naar de 1 naar langste brug van Azie, eng, maar wel boeiend. t Is bloedkokend heet, dus niet lekker om erop uit te gaan... Heb net bij een hotel aangeklopt met aardige eigenaren en zit nu in hun kantoor achter de computer... Oh, moet nu stoppen, hoor gepiep, dat betekent dat de electriciteit zo uitvalt! Liefs uit Nepal! (en volgende keer heb ik wrs meer meegekregen van de Nepalese cultuur) Vanya

Een wereld van verschil: Uit India naar Japan (en liften in Japanse stijl)

Hoi allemaal,
Vanya is alweer bijna twee weken in Japan en inmiddels hebben we samen veel van Japan gezien. Na vergiftigd te zijn in het vliegtuig was Van na 2 dagen weer fit genoeg om de deur uit te gaan in Kyoto：First stop was de Onsen! Ofwel eet water ronnenomgevormd tot een idilisch badhuis
Van:　Na vier　maanden　India　waren　de　eerste　momenten　tussen　de　Japanners　even　wennen.　In　India　staan　mensen　snel （vb in de "rij" of in de bus） dicht op elkaar en dat heb ik blijkbaar overgenomen. Aangezien Japanners juist heel alert zijn op hun omgeving en al 3 m van tevoren voor elkaar aan de kant gaan, maar ik dat niet deed, stond ik constant mensen in de weg (terwijl ik verwachtte dat ze wel langs me heen schuivelden). Gelukkig verontschuldigde Mau zich steeds voor mij met een nette buiging ;)
Nu de vermoeidheid van het reizen er door het warme water was uitgeweekt was het tijd om een paar dagen de toerist te hangen. We zagen prachtige tempels die pas gerestructureerd waren en keizerlijke villa`s en paleizen die verbluffend mooi waren. Wat is het hier stil op straat! Luxe glimmende auto`s met stille motors glijden over het asfalt. Ik kan het asfalt wel aaien zo glad is het! Geen straatstalletjes langs de weg, maar automaten. Ze hebben zelfs een sla/kool automaat. Geen mensen die op de grond zitten en ik heb pas 2 keer een auto horen toeteren.
We hebben samen met vrienden lekkere maaltijden bereid en ook kareoke gezongen waar onze verborgen talenten tervoorschijnkwamen.
Mau en ik hebben gisteren nog even met zn 2-en kareoke gezongen. Bij deze nodigen we jullie uit voor een kareoke avondje in Nederland!
Na 5 dagen Kyoto was het tijd om naar Okinawa (tropisch eiland van Japan) te vertrekken. Na 2 dagen rondschommelen op de boot, wat mau niet heel erg beviel, kwamen we aan. Al snel kwamen we in contact met onze eerste CouchSurf host: Timothy. Een Amerikaanse mariene officier die enorm veel gastvrijheid vertoonde. Bij aankomst werden we getrakteerd op een BQQ. Mau heeft ongeveer 1kg biefstuk naar binnen gewerkt, zeer smakelijk! En voor Van werden op het laatste moment pompoen en zoete paarse aardappel geregeld.
Vegatarisch eten is super lastig in Japan!
De volgende dag gingen we proberen te liften naar een plaats waarvan een mooi uitzicht leek te genieten. Na ongeveert 10 minuten kwam een Japanse jongenman ons oppikken. Waar wouden we heen? Mau wees op de kaart aan. Okay geen probleem, was het antwoord in het Japans. Niet alleen bracht hij ons precies op de plaats van bestemming. Ook wou hij graag mee. Na kort van het uitzicht genoten te hebben, werd een nieuwe plaats uitgekozen op zon 60 km afstand: het grootste aquarium van de wereld. Okay, laten we daar heen gaan was het antwoord in het Japans. Op de weg naar huis (hij heeft ons daarna nog weer helemaal weer terug gebrach) hebben we ook nog gezellig gegeten.
Dit was onze eerste kennismaking 'liften Japanse stijl' (daarna volgden er nog veel meer): Japanners willen je niet langs de weg afzetten maar zetten je het liefst voor de deur af. Dat is erg fijn tenzij je toch echt ver wilt liften. Ze vinden het trouwens stuk voor stuk geweldig dat Mau Japans kan spreken.
Op dit moment vertrekt de boot weer terug naar het 'vaste land' en moeten we het hier even bij laten. Snorkel avonturen volgen nog!

In gedachte blader ik door m`n dagboek. Van m`n laatste bericht tot vandaag is weer veel gebeurd... Hier wat fragmenten...

Op de 16e, m`n verjaardag, kwam ik weer terug in Pune, de grote stad waar ik de eerste maand verbleef. De vieze lucht en drukte van Pune voelt vertrouwd. Neha, Sandeep, nog een cs-er en ik gingen uiteten om o.a. m`n verjaardag te vieren. Ik kreef zelfs een chocoladetaart met m`n naam erop! Volgens Indiaas gebruik, deed Neha het eerste hapje in m`n mond. Mmm!

De volgende dag zou ik in de trein stappen voor een 24-uur durende reis naar het noorden. Nu ik een beetje vertrouwd was geraakt met delen van Zuid India, hier wat contacten heb en vanwege m`n verjaardag wat meer contact had gehad met het thuisfront, voelde ik voor het eerst echt een gevoel van 'home-sickness' opkomen. Hoewel... niet per se "home", maar vooral behoefte om met vrienden te kletsen die ik langer dan vandaag ken. Met een traan Neha gedag gezegd; op naar het onbekende Noorden! Ik liet al het gedring op het station een beetje dof over me heenkomen, en een meisje boodt me vanzelf hulp aan (vertelde me waar me trein was) en alles ging evengoed...

Mijn eerste bestemming was Pushkar, een voor Hindoes heilig dorpje omringt met zandduinen. De volgende dag bleken er 100 ideeen in het verrukkelijke ontbijt te zitten. Ontmoette inspirerende mensen, wandelde samen met een Canadees meisje een berg op vanwaar we een mooi uitzicht hadden en we proefden de locale (mierzoete!) specialiteit. Ook een Indier van `n jaar of 50 ontmoet die zich bezig houdt met human&international development, ecovillages, en toevallig ook meditatie en creative textwriting doet...dat leverde discussie over de watervoorziening van Rajastan e.d. en tips op.

Ik vlieg nu even door de tijd, via een toffe Couchsurf ervaring in een andere stad, naar het niet-toeristische Osyan. " t Is al laat, maar ik wil toch even schrijven. Het is alsof ik in `n andere wereld ben beland. In een wereld met tulbanden, opschepperij over bruidsschatten, kamelen en pauwen in de woestijn, vrouwen die hun gezicht moeten bedekken en een grote rol voor families." Toen ik in de ochtend met wat dorpelingen op de trap van een verlaten tempel zat te kletsen en naar de pauwen in `t zand zat te kijken, kwam er een jongeman aan die me een kamelensafari wilde aansmeren. Hij zag mijn notitieboekje met allerlei kaartjes en reisinfo en dacht daardoor dat ik voor de LonelyPlanet werkte! (voor de hostels betekent in de LP staan, klanten). Hihi, dat was wel grappig.

Hoewel ik de eigenaar van t guesthouse (ofwel kamer in het familiehuis) waar ik verbleef voor geen meter vertrouwde, was zijn familie wel vriendelijk. Een van de vrouwen liet me een sari uitproberen. Een sari is een 5 of 6 meter lange doek, in alle denkbare kleuren, die de meeste Indiase vrouwen dragen. Astok, een van de pasgetrouwde zonen, en ik gingen s avonds op pad. Hij liet me hun boerderij (vanaf het dak zagen we meer sterren, dan het aantal haren dat we op ons hoofd hebben!) en Astok liet de foto`s van zijn bruiloft zien (die 3 dagen heeft geduurd!). Onze werelden zijn zo verschillend, maar t was leuk om uren te kletsen... In de buurt van het dorp leven Bishnois in de woestijn, in hutten gemaakt van zand en koeienstront. Heel 'basic', maar de meesten zijn niet arm. Ze hebben 29 regels volgens welke ze leven, waarvan er 6 zijn voor milieubescherming. Hoewel we geen woord dezelfde taal spraken als ik, waren de ontmoetingen erg warm. Toen ze vroegen of ik wilde blijven overnachten, wilde ik t liefst "Ja" zeggen, als t niet zo onpraktisch was... Als ik er nog eens kom doe ik t zeker. Inmiddels ben ik van de 30 graden en felle zon in de staat Rajasthan naar Punjab gegaan. M`n vingers bevriezen bijna, en het is erg mistig! Brrrr! De stad ligt op 200 km van Pakistan, staat bekend om de productie van fietsen, wollen/katoenen kleding en onderdelen voor auto`s. Ik houd hier even rust, want ik heb zoveel gereist afgelopen weken, en het is gezellig. Op straat vallen me de vele kleuren tulbanden op die mannen dragen (vnl Sikhs). In de verte hoor ik het geschreeuw van kinderen die eten krijgen in de Gurdwara, de Sikh tempel tegenover dit huis. Heb niks van Kerst gemerkt, op een telefoontje uit Nederland na :P. Hotels die normaal met oud&nieuw vuurwerk afsteken, doen dat dit jaar niet uit medeleven met de 'Mumbai Attacks' vorige maand. Verder eten mensen vaak gezamelijk en dat is het. Ze hebben hier andere feestdagen die ze grootser vieren zoals Diwali (lichtjesfeest) en het feest van de Kleuren (daar kijk ik naar uit, je mag elkaar dan met verf besmeren ;))

Bij elke zin die ik hier schrijf komen er nog 5 dingen in m`n op die ik ook wel kan vertellen.. maar goed, ik laat het nu hier even bij. Mocht je dit nog lezen voor de 1e, dan wens ik je alvast een fijne jaarwisseling!!

" Welcome in India"

Hee mensen,

Heb al een stip op m`n voorhoofd ontvangen van mijn 1e Indiase ongelovelijk aardige Couchsurf-host*, om me verder een goede reis te wensen! Ook de Indiase WC bevalt me eigenlijk wel (geen wc papier meer nodig;) en het voedsel is overheerlijk (zolang ik nog niet ziek ben ;).
Heb geen idee waar ik moet beginnen met schrijven van m`n ervaringen. Dan maar een stukje van het begin...De vliegreis was alsof ik op een Google Earth satelliet zweefde met een bijzonder uitzicht over de Alpen, Taurus gebergte en woestijn in Iran (kon alleen niet inzoomen, gelukkig).Voelde me heel klein toen ik vanuit het raam van het vliegtuig de vele vele lichtjes van de gigantische stad Mumbai (met 18 miljoen inwoners, er komen 42 inw. per uur bij! ), zag liggen.
De chaos van het verkeer en alles wat eromheen gebeurd is onbeschrijvelijk. Nou ja, misschien dat ik later een poging waag om het te beschrijven...De eerste indruk was overweldigend, maar dat was vandaag stukken minder. Gisterochtend zat ik in een kamer vanwaar ik de chaos van de straat niet kon zien. Alleen alle geluiden drongen (gedempt) door: Deze waren al zo anders dan ik gewend ben...heel veel getoeter, gebrom van motoren en met name brommers en riksha`s, bellen van de Hindoetempels, duiven en kraaien, gezang, geroggel, de ringtone van de lift...
Gelukkig vond ik maandagavond op een druk kruispunt mijn couchsurf-host in Mumbai. Nou ja, zij herkende mij. De Couchsurf-host en haar man stelden me honderden persoonlijke vragen, dat leverde wel interessante gesprekken op. Ook leerde zij me chapati`s en oker (ofzo) te bakken. Verder draag nu zo`n jurk-achtig kledingstuk, een kurta (nog geen sari, al ziet dat er prachtig uit, maar is mij nog te ingewikkeld, letterlijk !). Ze nam me mee naar de tempel achter hun huis en het feest van de Jainisme**, want ze was ook Jain. Ik kon haar alles vragen en ze legde heel veel uit, was echt heel boeiend ! Fijn om de sfeer van de dansende Jains te proeven. En om te praten over allerlei andere verschillen met Nederland, problemen in beide landen, de veranderingen die optreden door globalisatie etc.
(....)
Vandaag*** in Pune, bij een behoorlijk rijk CS-gezin, een goede plek om nog verder te wennen. De kinderen gaan niet naar school, ze mogen hun gang gaan, dat is " homeschooling ". De ouders vinden het Indiase schoolsysteem schadelijk (wordt veel geslagen e.d.). Verder zijn de rijke Indiers, zoals zij gewend aan hulpjes voor allerlei werk: een kokkin, een tuinman (voor de gortdroge tuin), iemand die komt om de boodschappen te brengen, een chauffeur, een oppas en iemand die s nachts (voor de tv) op t huis past. Mijn host verklapte me dat zat ze nog wel altijd zelf de badkamer schoonmaakt, om zich te realiseren dat al het werk door iedereen gedaan moet kunnen worden (zoals Gandhi deed). Als ik samen met iemand van een hoge caste in de stad ben, moet ik wel wennen aan hoe ze dan met elkaar omgaan.
(...)
Ik ben niet gewend aan schrijven op een blog, zeker niet op dit tempo, hoop dat het leesbaar is. Zijn zoveel dingetjes. Wil nog zeggen dat ik een blog meer als aanvulling zie op e-mailen, want ik ben ook benieuwd naar jullie ervaringen/hoe t is! Mag me dus ook nog altijd mailen.
Veel liefs,
Vanya
*Voor wie couchsurfing niet kent: http://www.couchsurfing.com/. Simpel gezegd een soort wereldwijde hyves, waarbij je elkaar een slaapplaats aan biedt.
** In tegenstelling tot hindoes zien ze zichzelf verantwoordelijk voor wat er gebeurd, als individuele ziel (niet als groter geheel van een god) en willen ze zo min mogelijk afhankelijk zijn van kleding e.d. (de god is dan ook naakt afgebeeld)
*** Het is vandaag het eind van de ramadan, feestdag van de Jains, Non-violent day en Gandhi Jayant :)