Het voelde ook verwarrend, maar ik kon niet goed bevatten wat er dan was: 'Wat is dat toch, een omgekeerde cultuurshock?' schreef ik, terwijl ik in de trein zat naar m`n werk in Leiden. Nederland terugontdekken, terwijl ik regelmatig droomde over Ethiopië. Tussendoor samen met Fleur en Martijn heel gezellig in het Ethiopische restaurant in Utrecht eten: Smullen van de overvolle inyera! (en de herinneringen die het bij mij opriep). En terugkomen in Nederland is ook: Lekker rustig opstaan, ontbijten, wandelen en opruimen. Voor een keer geen vragen stellen en nieuwsgierigheid nog verder aanwakkeren, maar alles even laten gebeuren zonder reden.
donderdag 26 augustus 2010
“Het lichaam reist per vliegtuig, de ziel ter paard.”
Het voelde ook verwarrend, maar ik kon niet goed bevatten wat er dan was: 'Wat is dat toch, een omgekeerde cultuurshock?' schreef ik, terwijl ik in de trein zat naar m`n werk in Leiden. Nederland terugontdekken, terwijl ik regelmatig droomde over Ethiopië. Tussendoor samen met Fleur en Martijn heel gezellig in het Ethiopische restaurant in Utrecht eten: Smullen van de overvolle inyera! (en de herinneringen die het bij mij opriep). En terugkomen in Nederland is ook: Lekker rustig opstaan, ontbijten, wandelen en opruimen. Voor een keer geen vragen stellen en nieuwsgierigheid nog verder aanwakkeren, maar alles even laten gebeuren zonder reden.
vrijdag 20 augustus 2010
donderdag 12 augustus 2010
Grote stappen
maandag 2 augustus 2010
Ethiopie bestaat niet zonder... INJERA
Je eet met z`n allen van een bord. Een groot bord wordt op tafel gezet, met bijvoorbeeld vier mensen erom heen (met hoeveel je bent gekomen). Het liefst zitten ze aan een laag tafeltje op lage krukjes. Jong, oud, modern, traditioneel, het gebeurt overal. Je eet ook allemaal met je handen, dus die ga je wel eerst even wassen. Nou eigenlijk eet je alleen met je rechterhand, de linker is voor de andere dagelijkse dingen ;). Je scheurt een stuk injera (pannenkoek van teff) af en pakt daarmee wat saus, vlees of (schaars!) groente. Als teken van vriendschap kan je soms een hapje eten bij iemand anders in de mond doen. Maar let op ! Dat moet je niet maar een keer doen, dat is te vrijblijvend. Nee altijd twee maal, dat laat zien dat het echt vriendschap is! Bij de traditionele injera-maaltijd wordt vaak een groene peper gelegd. Die heb ik tot nu toe altijd laten liggen, de rest is me vaak al pittig genoeg. Gelukkig kan ik dat gerust doen als vrouw. Voor mannen geldt echter dat ze die wel op moeten eten, anders worden ze gezien als zwak of meisjesachtig :P
Oja, op woensdag en vrijdag wordt hier meestal gevast. Dat betekent dat er veganistisch wordt gegeten en in veel restaurants ook geen vlees is te krijgen. Handig voor mij ;)
Mmm... bedenk me dat ik hier nog wel een opmerking bij moet plaatsen. Ben onderweg drie maal plekken tegengekomen waar voedselhulp werd gegeven. Dat heeft wel indruk op me gemaakt. En uit de interviews van mensen in het zuiden bleek dat veel mensen zich maar een maaltijd per dag kunnen veroorloven. Dat was dan melk met suiker en maispap. Nu was het nog wel 'milk-period' in het zuiden. Dat betekent dat er melk was. De koeien geven namelijk niet hele jaar door melk.
Dus tja, helaas geldt het niet voor iedereen...
Groetjes!
Dusta
(mijn Ethiopische naam ;)
Zwart en wit
(...)
Vorige week ging ik mee met studenten die vragenlijsten gingen afnemen in afgelegen dorpjes. Het dorpje dat we bezochten was voor mij zo uniek! En zij keken mij onderzoekend aan. Een kindje moest elke keer huilen als ik hem aankeek. En een vrouw bracht ons hele zure karnemelk met klontjes uit een houten kan, heb er zo van gesmuld!
Die interactie met mensen is zo bijzonder. Een voorbeeldje:
In de schaduw van een boom, aan de rand van een groep hutten, rustte ik even uit. Er kwamen er een heleboel geiten langs, en nog iets later de vrouw, die ons eerder die dag karnemelk had gegeven. Ze ging de geiten melken en praatte in het Oromic tegen mij. Daar begreep er niks van. Ik vroeg haar of ik een foto mocht maken, dat vond ze prima. Terwijl ik haar op de foto zette wees ze naar mijn haar, dus ik liet het haar voelen. En ze liet mij haar korte vlechtjes voelen. We moesten er allebei om lachen. Van Alemu, een van de Ethiopische studenten die erbij was komen staan begreep ik dat de vrouw zich afvroeg hoe ik aan zulk haar kwam. Wat deed ik in mijn haar, dat het die kleur en structuur had? Ik antwoordde dat het natuurlijk was, dat ik zo geboren ben, dat ik helemaal niks in mijn haar doe (eigenlijk wel, shampoo ;). En ik aaide over de vacht van de geiten. Kijk, je hebt geiten met een witte vacht, en geiten met een zwarte vacht. Dat is toch ook natuurlijk, evenzo ons haar. Daar moesten ze allemaal om lachen. Maar ze begonnen het wel te snappen. 'It`s nature' . En Alemu –heel gelovige jongen- voegde er nog aan toe: "God decides".
(...)